در خاموشی ِ فروغ فرخزاد
به جُستوجوی ِ تو
بر درگاه ِ کوه میگریم،
در آستانهی ِ دریا و علف.
به جُستوجوی ِ تو
در معبر ِ بادها میگریم
در چارراه ِ فصول،
در چارچوب ِ شکستهی ِ پنجرهیی
که آسمان ِ ابرآلوده را
قابی کهنه میگیرد.
. . . . . . . . . .
به انتظار ِ تصویر ِ تو
این دفتر ِ خالی
تا چند
تا چند
ورق خواهد خورد؟
جریان ِ باد را پذیرفتن
و عشق را
که خواهر ِ مرگ است. ــ
و جاودانهگی
رازش را
با تو در میان نهاد.
پس به هیات ِ گنجی درآمدی:
بایسته و آزانگیز
گنجی از آندست
که تملک ِ خاک را و دیاران را
از اینسان
دلپذیر کرده است!
□
نامات سپیدهدمیست که بر پیشانی ِ آسمان میگذرد
ــ متبرک باد نام ِ تو! ــ
و ما همچنان
دوره میکنیم
شب را و روز را
هنوز را...
۲۹ بهمن ِ ۱۳۴۵
احمد شاملو
نظرات () 
